تو كه داني چه گذشته است به بيمار بيا

اي عزيز زهرا "  وقتي بيايي از دريا برايت مي گويم كه به اميد امدن دريا دلي شب را به سحر مي رساند.

از غربت قناري هايي برايت مي گويم كه بي تو ناي خواندن نداشتند.

از پيچك و ديوار همسايه كه هر روز بهانه صدايت را مي گيرند.

وقتي بيايي مي دانم باور نمي كنم كه بارها و بارها وجود سبزت را كنار بيد مجنون حس كردم.

وقتي تو بيايي به تو مي گويم كه وا‍ژه نامه زندگيم پر شده از "چشم انتظاري" متن زندگيم پر شده از حديث آبي

آمدنت "  ولي حيف كه هر شب شكوفه ها با چشم نديده ات به خواب مي روند.

پس

      يوسف قران بيا محض خدا

                                                شيعه را از بند غم بنما جدا